کاربرد روانکاوی در نقد ادبی دربرگیرندهی هفت تکنگاری و نوشتار از زیگموند فروید، بنیانگذار نظریهی روانکاوی، در خوانش نقادانهی متون ادبی است. فروید از مفاهیمی که خود در روانکاوی نظریهپردازی کرده است برای تحلیل متون ادبی بهره میگیرد، اما متقابلاً از ادبیات هم برای تبیین مفاهیم روانکاوانه استفاده میکند. وی در تبیین رابطهی همکارانهی ادیبان و رواندرمانگران چنین مینویسد: «نویسندهی آفرینشگر نمیتواند از آنچه به حوزهی کار روانپزشک مربوط میشود اجتناب کند، همانگونه که روانپزشک هم نمیتواند به قلمرو نویسندهی آفرینشگر وارد نشود. بررسی موضوعات روانپزشکی در ادبیات میتواند درست باشد، بی آنکه ذرهای از جنبهی زیباییشناختیِ متون ادبی کاسته شود.»
مجموعهای از آثار فروید در نقد ادبی که ترجمهی فارسیشان در این کتاب ارائه شده است، سپهر اندیشگانیِ او دربارهی چیستی آفرینش هنری و ادبی را به خواننده میشناساند. این تکنگاریها و مقالات همچنین نمونههایی دستاول از کاربرد رویکرد روانکاوانهی کلاسیک در نقد ادبی محسوب میشوند و میتوانند راهگشای پژوهشگران این حوزه باشند. مترجم با افزودن مقدمهای مشروح کوشیده است تا برخی از بنیانیترین مفاهیم نظریهی روانکاوی را که دانستنشان پیششرط فهم آثار فروید دربارهی ادبیات و هنر است، معرفی کند تا مطالعهی این کتاب برای خواننده راحتتر شود.
علاقهمندان میتوانند این کتاب را از «کتابفروشی آنلاین انتشارات مروارید» تهیه کنند.
برچسبها: نقد روانکاوانه, نقد ادبی روانکاوانه, زیگموند فروید, کتابهای دکتر پاینده