اخیراً کتابی خواندنی در حوزهی نظریهی روانکاوی منتشر شد. این کتاب، با عنوان پنج نوشتار دربارهی تکنیک درمان روانکاوی، در ۹۶ صفحه دربرگیرندهی پنج مقاله از فروید است که دکتر محمد مبشری آن را به فارسی ترجمه کرده است.
زیگموند فروید (۱۳۹۸) پنج نوشتار دربارهی تکنیک درمان روانکاوی، ترجمهی محمد مبشری. تهران: انتشارات نیلوفر.
این تصویر در آخرین هفتهی اردیبهشت ۹۸ با دانشجویان دکتری ارتباطات اجتماعی گرفته شد، دانشجویانی علاقهمند، سختکوش و تشنهی یادگیری رویکردهای میانرشتهای در حوزهی نظریههای علوم انسانی. آموختههایشان دربارهی روشهای کیفی در پژوهش حاصل مطالعات شخصیشان بود نه آموزش رسمی در دانشگاه. برای جبران این مافات، در این ترم تمرکز من در کلاس این دانشجویان بر نظریههای نقادانه بود. علاقهی متقابلی که اکثرشان نشان دادند باعث شد که بتوانیم این نظریهها را با همراهی یکدیگر بخوانیم: ساختارگرایی، روایتشناسی، پسامدرنیسم، مطالعات فرهنگی، نشانهشناسی، تاریخگرایی نوین و اسطورهشناسی. مهم این بود که این دانشجویان با اعتماد به نَفْس به سراغ برخی از دشوارفهمترین متون نظریای رفتند که پیشتر با آن سرو کار نداشتند. حاصل آن جدیت و سختکوشی، منظر جدیدی بود که بر روی واقعیت اجتماعی برایشان باز شد. حاصل نظریه و نقد باید همین باشد: بازخوانش جهانی که پیرامون ماست. برای این دانشجویان عزیز بهترین آرزوها را دارم و امیدوارم بتوانند با آموختههایشان به فهم بهتر مسائل اجتماعی یاری برسانند.
